Neurolingwistyczne Programowanie powstało w latach 70-tych XX wieku w Stanach Zjednoczonych dzięki twórczej współpracy Richarda Bandlera i Johna Grindera.
W początkowej fazie rozwoju programowania neurolingwistycznego, Bandler z Grinderem skupili się na analizie prac Milton Erickson (jest uważany za ojca hipnozy), Fritza Perlsa (twórca innowacyjnej terapii Gestalt) oraz Virginii Satir (specjalistka w terapiach rodzinnych). Bandler z Grinderem spędzili ogromną ilość czasu na analizowaniu tajników sesji trojga terapeutów. Przeglądali dziesiątki razy taśmy wideo z sesji, sami uczestniczyli w sesjach i słuchali nagrania rozmów z pacjentami.
Dzięki swojemu zaangażowaniu byli w stanie znaleźć powtarzające się wzorce w: zachowaniach, reakcjach świadomych i nieświadomych oraz lingwistyce, które były wspólne dla tych trzech terapeutów. W pewnym momencie Bandler i Grinder doszli do wniosku, że muszą istnieć jakieś czynniki, które powodują skuteczne działania tych znamienitych terapeutów.
Owe czynniki znajdowały się na poziomie wzorców komunikacji werbalnej oraz niewerbalnej, które powodowały łatwy kontakt z pacjentem oraz pozytywne nastawienie do przeprowadzenia zmiany. Dzięki temu zmiana ta następowała szybko.
Opracowując definicje NLP, twórcy określili główne cechy programowania neurolingwistycznego. Oto one:
Neurolingwistyczne Programowanie jest postawą charakteryzującą się poczuciem ciekawości oraz ogromną chęcią nauki nowych umiejętności przez osoby poddawane programowaniu.
Neurolingwistyczne Programowanie jest metodologią bazującą na ogólnym założeniu, ze każde zachowanie ma strukturę, którą można modelować, nauczać i zmieniać ludzi.
Neurolingwistyczne Programowanie rozwinęło się jako innowacyjna technologia upoważniająca praktyka do organizowania informacji i percepcji w takim kierunku, aby pozwoliło to mu osiągnąć rezultaty, które wcześniej były niewyobrażalne.
Sama nazwa NLP powstała z 3 członów:
Neuro - wszystkie doświadczenia odbierane i reprezentowane są przez pięć zmysłów i system nerwowy.
Lingwistyczne - wszystkie doświadczenia odbierane, kodowane, przechowywane i porządkowane są przy udziale języka.
Programowanie - zdolność do organizowania naszej komunikacji i systemu neurologicznego, aby osiągnąć pożądane cele i efekty.
Określone zostały założenia operacyjne, według których przeprowadzany jest pacjent:
1. Każdy ma swój własny, indywidualny model świata, który jest dla niego prawdziwy i którym się kieruje.
2. Każdy, podejmując jakiekolwiek działanie, kieruje się pozytywną intencją.
3. Ludzie dysponują wszystkimi zasobami potrzebnymi do wprowadzenia zmian.
4. Każde zachowanie jest komunikacją.
5. Mapa nie jest terenem ma tylko podobną strukturę.
6. Ludzie dokonują najlepszych wyborów spośród dostępnych sobie możliwości.
7. Możliwość wyboru jest lepsza niż jej brak.
8. Sensem komunikacji jest reakcja przez nie wywoływana, a nie pobudki komunikującego.
9. Nie ma błędów, są tylko informacje zwrotne.
10. Gdy to co robisz nie działa, zrób coś innego.
11. Wszystkie umiejętności posiadane przez człowieka można modelować i przekazywać innym.
12. Prawo koniecznej różnorodności - najelastyczniejszy element kontroluje cały system, bo zawsze będzie miał najwięcej różnorodnych rozwiązań.